18 Şubat 2010 Perşembe

Sevgili Muavinler...

Sevgili muavinler,

Ben, hayatı yollarda geçen biri olarak hemen her türlünüzle karşılaştım sanıyorum ancak her yolculuğumun sonunda beni tekrar tekrar şaşırtmayı başarabiliyorsunuz sizler. Nasıl becerebiliyorsunuz bunu? Cidden soruyorum, öyle yazımda laf salatası yapayım diye değil, biriniz çıkıp cevaplayın diye.

Öyle ki, artık sizlerle ilgili bizleri sinir eden, güldüren, şaşkına çeviren detayları bir kenara not etmeye başladım ufak ufak. Takribi bi' 15-20 sene sonra da hakkınızdaki kitabımı raflarda bulabilirsiniz. O denli doluyum sizlere karşı. JK Rowling'i tahtından edecek bir yapıtla geleceğim 30larımın sonu, 40larımın başı gibi.

Öncelikle, burada bir şikayet mektubu yazdığımızdan mütevellit, genel olarak bizleri gıcık ettiğiniz durumların 1-2 tanesinden söz edeceğim. Çok da uzun tutmayacağım ama, kalanını kitapta bulabilirsiniz.

Şimdi. Muavinlik genç adam işi. Geneliniz başka bir iş bulana kadar idarelik yapıyor bunu. -belki de tüm garipliklerinizin başı bu ama olsun, bize de malzeme çıkarıyorsunuz bahaneyle.- Otobüste kaptanların ve onca insanın ağız kokusunu çekiyorsunuz, anlıyorum genç adama gelmez bu tarz durumlar. Ama kuzum, her gördüğün güzel kadın yolcuya da alenen asılınmaz ki. Yanında annesi, babası, kardeşi varmış demiyorsunuz, güzel yolcumuza ayrı bir ilgi, efendime söyleyeyim ikramda kusur etmemeler falan. Çok ayıp çok. Sevmediğimiz hareketler bunlar.

İkram demişken. Alt tarafı bir kek yiyip bir de çay içeceğiz ama ben her seferinde geriliyorum o sekans esnasında. Mesela bazılarınız sağlam öküz oluyor. Öndeki güzel yolcuyla veya yaşına hürmet ettiği yolcuyla sizli bizli konuşurken, biz gençlere gelince "ne içiyon?" deme gibi bir huyunuz var. Ben direk iptal oluyorum böyle durumda ve kahvemi isteyip kektir, bisküvidir o olaya girmeden pısıyorum kenara. Ayrıca dökülecekse benim üzerime dökülecek, ne o öyle yarım koymalar sıcak suyu. Yarıdan az koyanınıza da denk geldim birkaç sefer, evlerden ıraksınız.

İlk akla gelen ve çok uzun sürmeyecek şekilde yazabileceğim iki sinir edici özelliğiniz bunlardır efendim. Gün gelir, gülümseten detaylarınızı da bir "öptüm bay" formatına dönüştürüp ekibimizin de izniyle buralarda paylaşırız.

Önce tüm öptüm bay'cıları ve sevenlerini öperim ancak bay demem, candır onlar. Sizleri öpüp öpmemekte bile kararsızım ancak formatımız böyle. O hâlde; tüm emekçi muavinler, hepinizi öptüm, bay!

Erhan Kayakuş

10 Şubat 2010 Çarşamba

Sevgili Diz Denen Organ...

Sevgili diz denen organ,

Aslında önce adını Hakkı koyduğum dizime yazıcaktım bu mektubu ama büyük düşündüm. Topunuza sövmeye karar verdim.
Diz, sen incinme gibi bir lükse sahip organlarımızdan değilsin. Eğer küçücük bir incinmede 6 hafta hiçbir şey yapamayacaksam ben, sen de incinmeyeceksin. Şımarık!
Sevgili dizim Hakkı önce sana gelelim, nasıl da koşuşurduk bahçelerde hatırlıyor musun? O çılgın danslarımızı? Hani spor yaptığımız zamanları hatırlıyor musun Hakkı?
Tek yaptığım şey, karda yalpalamak ve üstünde birkaç kez spor yapmaktı ulan. Organ dediğin biraz sağduyulu olur, der ki "kızcağız şimdi bissürü acı çekecek, dizlik takıcak, o kaşındıracak, hatta kangren yaparcasına sıkacak, ben en iyisi incinmiyim" Ben seni hiç iyi yetiştirememişim Hakkı. Sana verdiğim emeklere yazıklar olsun.
Ha bunla bitti mi? Hayır. En yakın arkadaşımın dizi benden daha kötü. Eş zamanlı olarak çektiğimiz acılar yüzünden konuşmalarımız artık dizlerimize verdiğimiz tavsiyelerle geçiyor. Halbuki biz niye dizden bahsedelim ki, dedikodu yapardık.

Bak seni son kez uyarıyorum, fiziksel olarak sürekli kullanmak zorunda kaldığımız bir konumdasın, ben de seni yormak istemezdim, kol incinmesi gibi yukarlarda tutmak isterdim seni ama olmuyor. Bu yüzden bir büyüklük yapıp senin bize göz kulak olman lazım. Lütfen.
Hakkı'cım seni öpüyorum, en yakın arkadaşımın 2 dizini birden öpüyorum ama takdir edersiniz ki diğer bütün dizleri öpmeyi düşünmüyorum.

Baaay!
e.

7 Şubat 2010 Pazar

Sevgili iPod...

sevgili iPod,

seninle üç senedir acı tatlı anılarımız oldu. kah güldük, kah ağladık, çok memleketler gezdik, çok anılar paylaştık. seni sürekli çantamda, cebimde ve yeri geldiğinde elimde taşıdım. koluma bile taktım lan. evet, yürüyüşe giderken kola takma gadget’ını kullanıp seni kolumda taşıdığım oldu. gerçi o zamanlarda da kulaklıkların her yere dolanıp sürekli kulağımdan çıkarak beni sinir etmeyi biliyordu ama olsundu. yürüyordum ve müzik vardı.

içinde bilgisayarımda olmayan çok eskiden kalma şarkılar var, efendime söyleyeyim bir takım fotoğraflar var, film bile var lan. bir iki bölüm family guy var.

bugüne bugün senden vazgeçemediğim için hem iPhone hem iPod taşıyan kro insan oldum. o yargılayan bakışlara göğüs gerdim. her şey sadece müzik içindi. üstelik telefonumu salladığımda shuffle yaparken sen de sadece next’e basabiliyordum. ona rağmen seni tercih ettim çünkü aramızda gönül bağı vardı. bi de ne yalan söyliyeyim telefonun şarjını çok bitirmek istemiyordum. ayrıca içindeki şarkılar bilgisayarımda yoktu şerefsiz.

sana değil belki ama içindeki şarkılara paha biçemiyorum, belki normal bi zamanda olsaydı sana da paha biçemezdim ama şu an biçiyorum şerefsiz. biçiyorum allahsız. gözümde beş para etmeyen neredeyse obsolete bir tekonolojik aletsin.

kapitalizmin kölesi olup yan ürünün ne varsa aldım, seni silikon kılıflara sardım be iPod. sana gösterdiğim ilgiyi belki sevdiklerime gösterseydim şu an toplumda örnek davranışlarıya parmakla gösterilen bir birey olurdum. ama sürekli seninle vakit geçirmekten toplumdan soyutlandım, sürekli kulağımda müzikle gezdiğim için çok defalar ezilme tehlikesi atlattım.

şu an bu satırları içindeki 29GB müzikten bir nebze olsun GB kopartmaya çalışırken yazıyorum ve şunu bil ki başaramazsam seni belki de kırabilirim iPod. garanti veremiyorum.

aldığm kulaklıklara mı yanayım, beni böylesine yarı yolda bırakmana mı yanayım şarkılarımın sırra kadem basmasına mı yanayım he iPod, he?

bir daha seni görmek istemiyorum, yaşadıklarımızı da unutmaya çalışacağım. seni tarihin karanlık sayfalarına gömüyorum non-sevgili iPodceğizim.

haaa belki bi anda hiçbir şey olmamış gibi düzelirsin, işte o zaman çok sevinçlenirim.

sevinçlenemezsem de artık kısfmet.

öpsem mi bilemedim? bay.

sera akture

5 Şubat 2010 Cuma

Sevgili Otomasyon...


Sevgili otomasyon,

Önce sadece Mimar Sinan'ınkine sövücektim ama öğrendim ki birçok öğrencinin başını ağrıyormuşsun. Bana bak sistem, seni koskoca yılda 5 kez falan kullanıyoruz. Bi dönem başlarında derslerini seçmek için, bi de sonlarında notları öğrenmek için bi de arada canımız falan sıkıldıysa kredilerimize bakmış olabiliriz. Ama sen her defasında çökersen olmaz ki! Hayatın boyunca yaptığın tek istikrarlı şey çökmek! Hayatımızı kolaylaştırmak kisvesi altında hayatımızı zindan ediyorsun.
5 senedir bu okuldayım, sadece bir dönem sorunsuz ders seçebildim, resmen gözlerim yaşarmıştı. Bir keresinde hatırlar mısın bilmiyorum, dönemimi bile dondurmuştun ben istemediğim halde. Ya peki seçemediğimiz "seçmeli" derslerine ne olucak? Ulan ders seçme Pazartesi başlıyor, seçmeli dersler zaten çoktan bitmiş oluyor. Ne alayım yani "Hayat Sigortaları Matematiği" mi?
Eski usulle gidip hocaların peşinde koşsak çoktan biterdi bu işler. Bıktım senden lan, vallahi bıktım. Bir açılırsın bir açılmazsın, her dersi vermezsin, işine gelince okulumu dondurursun, seçemeyeceğimiz dersleri verirsin hocalar bizi bırakır... Vesaire vesaire vesaire... Gördüğün gibi asla bitmiyor. Senin mağdurların Facebook'ta grup bile açmışlar be. Yuh.
Artık doğru düzgün çalışmanı istiyorum, ana işletim sistemin Ankara'daymış, o artık İstanbul'a mı taşınır ne olur bilemem ama git kendine çeki düzen ver. Tatile falan çık gerekirse, gerçi sürekli bir tatil halindesin ama.
Ulan sırf bir ders seçebilmek için sabah 4'e kadar uğraşıp, saati 6ya kurup güç bela seçip uyuduğum günleri bilirim. Sadece bir ders için bilgisayar başında 3 saat oturduğumu bilirim.
Yeter be!

Ne öpcem senin gibi beceriksizi, aptal!
Öpmedim bay!

e.

1 Şubat 2010 Pazartesi

Sevgili Düşmek...

Sevgili düşmek,

Yıllarca "Ben düşmem!" diyip övündüm, çıldırasıya direndim sana karşı gelmek için. Kazandığım deneyim ve olgunlukla, "Bu dünyada kim düşmez?" diye soranlara "Tabii ki Çağrı düşmez, ya kim olacağıdı" dedirtir oldum. Düşenlere çeşit çeşit uzvumu kullanarak güldüm, kahkahanın hasını, gülücüğün en büyüğünü attım...

Ve sonunda ben de düştüm...

15 yıllık birikim, deneyim, profesyonellik 1 saniyede yitip gitti sevgili düşmek... Artık normal bir insanım. Küçükpipice'de yaşayan Metin'den, Zeytinburnu'nda yaşayan Osman'dan, Dudullu'da doğup büyümüş İsmet'ten hiçbir farkım yok. Artık "normal" bir insan, topraktan bir canım ben de.

Ne oldu bize? Niye yaşadık bunları? Niye bu şekilde oldu, niye "orda" oldu?

Ben niye Taksim Burger King'in ortasında "fiyup fiyup fiyup" diye bir süre tepindikten sonra "pıp" diye düşüverdim? Hani ben düşmeyecektim? Hani senle böyle anlaşmıştık? Ne oldu kanımla imzaladığım anlaşmamıza!?

Hala kâh popom, kâh dizim, kâh avuç içlerim ağrıyor düşmek. Başkalarına nasıl güldümse yıllardır, kendime gülüyorum artık.

Yine de kızgın değilim sana düşmek... Olacağı varmış demek ki. Ama 15 yıl düşmeyip, 15 yıllık birden düşmek de gereksizdi şimdi, kabul et. Daha hafif, daha nazik bir şey olabilirdi hani?

Her yerim ağrıyo lan!

Hufh! Öptüm bay!

Çağrı

Temsilidir

28 Ocak 2010 Perşembe

Sevgili Kar...

Sevgili kar,

Seni herkesin sevmesi umrumda bile değil. Bir defa ıslaksın neyini seveyim senin? Çocukluğumdan beri sevmem seni. Tamam yağdığında okullar tatil oluyordu o yüzden çok mutlu oluyordum ama artık tatil matil olmuyor ne yazık ki. Bak kar, iyisin temizsin, paksın, bembeyazsın ama buz gibisin be canım. Kafamı, boynumu kulaklarımı, ellerimi...Sarıp sarmalıyorum kendimi. Bereler, eldivenler, atkılar takıyorum yine olmuyor donuyorum be donuyorum! Soğuk şaka dedi mi birisi aklıma hemen sen gelirsin zaten, böyle kafalarına abuk sabuk zamanlarda kar topu yiyen veletler falan.

Gelelim senle aramızdaki asıl musibete. Kayıyorsun sevgili kar bilmem farkında mısın? Istanbul denen memleket bilirsin her tarafı yokuş bir şehir. Ve de sen yağınca her taraf düşüp popomu kırmama neden olacak kadar kaymaya meyilli oluyor. Ben de popomu kırma fikrinden hiç hoşlanmıyorum, dolayısıyla seni de sevmiyorum.
He aramız bozulmasın, evden dışarı bakarken, elimde kahvem, kitabım dergim ben de seni seyretmekten hoşlanabilirdim, ama ne yazık ki her gün işe gidiyorum. Her yağdığında trafik oluyor malumun. Hayat zor.

Seni sevmeyi emekliliğime bırakırken seni üşüyerek öpüyorum. Bay.

Sinem Dönmez

25 Ocak 2010 Pazartesi

Sevgili Facebook Chat

Sevgili Facebook Chat,

Oncelikle selam naber? Sana bu altin blog'tan gumus bir post ayirdigim icin bana cok tesekkur etmek istedigini tahmin edebiliyorum. Ama hem seninle isim olmaz, hem de sen bu satirlari okurken ben cok uzaklarda olacagim. Ornegin windows live messenger, ornegin skype chat, ornegin meebo, adium ve su an adini anamadigimiz tum saygideger chat ortamlari, bir de elbette cagnim gtalk, o civarlarda bir yerlerde salinacagim. Tum bunlar sana bir sey ifade etmiyor mu? Hani bir model alayim, bir kiskanayim, rakip olalalim canlar yarisalim falan.


Birincisi insanin da bir application'in da kendini bilmesi gerekiyor, sen vazifenin ne oldugunu biliyor musun bilmiyorum ama su sekilde aciklayabilirim sinir katsayimi artirmayi goze alarak. Bak simdi ben karsi tarafa 'selam naber' diyecegim, o da bana 'ne olsun ya, ayni iste, senden?' diyecek, sen de buna ortam hazirlayacaksin. Yani sen amac degil aracsin, bunu o kafana sok.

Ve de her sey keske 'selam naber?' kadar basit olsa, ne biliyorsun sen benim diyaloglarimin onem seviyesini, belki biz hoslandigimiz cocuga ilan-i ask ediyoruz orda, belki hocamizla konusuyoruz. bu ortami mi buldun deme, dijital cagda facebook hayatimizi parsellemis durumda. Her seyi bin kere kopi pest yapip tekrar tekrar gondermekten parmaklarimiz agridi, hayatimda bir kere sorunsuz konusmadim biriyle seninleyken ya! Bir kere bile. Surekli o igrenc pembe mi kirmizi mi cercevenle gitmeyen satirlari gozume gozume sokuyorsun. Cok onemli 5 satir bir sey yazdim diyelim, 1. satir ile 4. satir gitti, gerisi yok. Orda cikan sacma anlamin sorumlusu ben miyim lan! mesuliyeti uzerine aliyor musun yoksa? Nice gencler durumu kurtarmak icin iletisine 'ay bu facebook chat cok fena yaaa' yazmak zorunda kaldi, mesaj kaygisi tasiyan iletiler uzerinde cok buyuk etkin var beceresiksiz sey. Sesin de kapanmiyor zaten, o nasil bir sacmaliksa.

Bir de ispiyon huyun var senin. Mesela biri bi sey dedi, o pencere zart diye cikti ordan, ben bilgisayar basinda degilmisim taklidi yapiyorum, ama bir yandan da facebook'ta hayatima devam ediyor bir arkadasimin fotografina yorum yapiyorum, bi bakiyorum chat penceresinde direkt 'eda var ya, su an gozde'nin fotografinin altinda kakara kikiri yapiyor' konulu bir mesaj. Oldu mu ama canim simdi! Lan neyse ben sana bir sey demiyorum. Bir de ben seni kapatiyorum kapatiyorum laftan anlamiyor geri geliyorsun, ulasilirligimi artirma be, bi karizmam olsun benim de, cik hayatimdan facebook chat, iki satir yaziyi gonderemedin salak facebook chat! Ismini hak etmiyorsun, cik facebook bunyesinden, git kendine baska is bul, meydani genc application'lara birak.

Optum hadi bay!

Eda



Resmen de gordugunuz gibi ben bu kelimeler ve cumlelelerle remix yapiyormus imajimdan cok sikildim.

öptüm bay!  © Blogger template por Emporium Digital 2008

Voltar para o TOPO