22 Ocak 2010 Cuma

Sevgili Maral...

Sevgili Maral,

Seninle Gölge'de o limonlu parfeyi yediğimizden beri, hayat benim için bambaşka hale geldi. "Bi denesene yaa" diye uzattığın o masum çatal, artık benim için o kadar da masum değil. Ben artık eski Ezgi değilim Maral. Artık bir bağımlıyım.

Gel zaman git zaman artık o limonlu parfeden başka bir şey düşünemez oldum. Aradan bir mevsim geçti, ben hala onu arzuluyorum Maral. 5 kilo fazlamı konuşmuyorum bile.

Bu hafta sonu deli gibi kar yağacakmış, şu an ayaklarım deli gibi üşüyomuş falan artık hiçbiri umrumda değil, artık sadece limonlu parfemi düşünüyorum.

Onu benimle tanıştırdığın güne çok pişmanım Maral. Neden yaptın bunu bana?

Boğazım ağrıyo Maral, ama olsun.

Olsun yine de öptüm seni bay!

e.

20 Ocak 2010 Çarşamba

Sevgili Facebook Önerileri...


Sevgili Facebook önerileri,
Devamlı olarak hiç tanımadığım ve hatta tek bir ortak arkadaşım bile bulunmayan kişileri arkadaş olarak eklememi öneriyorsun. Öneri kutucuklarını kapatsam bile, istikrarlı bir biçimde yeni insanlar bulup onları sıralıyorsun pek sevgili Facebook önerileri. Sınırlarının ne olduğunu anlayabilmek için gerizekalı gibi sürekli kutucukları kapatıp önerilerinin son bulmasını bekledim. Ama ben bıktım sen bıkmadın, yapay zekalı şey seni! Ama asıl merak ettiğim, bana bu insanları önermene sebep olan yapay zekan acaba beni kimlere önermeni emrediyor? Ben önerilerini reddettikçe, sen hırs yapıp beni daha çok kişiye mi öneriyorsun da arkadaşlık isteği gönderen alakasız zevatların ardı arkası kesilmiyor? Ayrıca son zamanlarda arkadaşlık isteğini kabul etmediğim insanlara; beni asosyallikle, yeni insanlar tanımaktan korkmakla suçlamayı da önerdiğini düşünmeye başladım. Sana son olarak bir çift sözüm var pek sevgili Facebook önerileri: böyle yapma.

Öptüm bay.
jokerler adına Irmak

Sevgili Kızılkayalar Önü İnsanları...

Sevgili Kızılkayalar önü insanları,

Hepinizin ıslak hamburgere bayıldığını biliyorum, bir kere o parlayan gözlerinizden belli oluyor. Diğer bütün büfeler Kızılkayalar'dan farklıymışcasına orayı tercih etmenizi de anlıyorum diyelim. Bir şeyde takılıyorum. Canlarım hamburgeri yerken orada durma zorunluluğunuz olmadığını biliyorsunuz di mi?
Öyle bir kural yok yani, kafanız rahat etsin. Elde de yeniyormuş o yürürken.
Kendinizi benim yerime koyun, günlerden Cumartesi, radyodan sabaha karşı 4 gibi çıkıyoruz, aklımıza ıslak hamburger düşmüş, yolu tutuyoruz. Siz napıyorsunuz? DURUYOSUNUZ! Neymiş efendim, "hamburger aldık şurda yiyelim de gideriz sonra", e haliyle bunu hepiniz yapınca orda küçük bir izdiham oluyor. Bir de asla ama asla çekilmiyorsunuz ya ben ona hayranım aslında. O inadınız beni benden alıyor.
Sabah 4'te Taksim'deki bütün insanlar resmen toplanmış, dükkanın önünü kapatıyosunuz. Hayır bi de hepiniz sarhoşsunuz, sizle mi uğraşıcam ben?
Soğuk evladım, gidin yürürken yiyin hamburgerinizi. Almayın demiyorum, yine yiyin ama bekleme yapmayın.
Biriniz ikiniz olsa anlayacağım ama orada bardan daha kalabalık ortam görmek istemiyorum bir daha.

Hadi canım, öptüm bay!

e.

17 Ocak 2010 Pazar

Sevgili Erkekler...

Sevgili erkek milleti,
Senelerdir kısa boylu, uzun boylu, göbekli, göbeksiz, komik, ciddi demedim hepinizde sevilecek bir yan bulmaya uğraştım durdum. En gıcığınıza bile özünde iyi çocuk dedim. Çok hoşlanmasam bile, bir şans verdim. Sezar'ın hakkı Sezar'a, uğrunuzda belli çabalar harcadım, inkar edemezsiniz. Üzerinizde büyük emeklerim var siz de biliyorsunuz.

Tamam kabul, benim de psikopatlıklarım vardır elbet, öküz bi insanım filan mesela, ama hiçbirinizden büyük romantik aktiviteler de beklemedim. Arabayla evime bırakılmakmış, restoranda hesabın ödenmesiymiş, ne bileyim üşüyünce ceketin verilmesiymiş, günde 80 kere aranmakmış, illa ki evlenmekmiş... Yok, kıyamadım size, beklemedim hiçbirinizden böyle şeyler.

Ama yooook! Memnun edemedik sizi bir türlü. Biri der, hazır değilim. Öbürü der, kafam karışık. Biri hazırım der ama kıçını kaldırmaya üşenir, diğeri bi adım atana kadar sittin sene geçer. Biri çok aşık olur kaçar, öbürü aşık olmaz kaçar. Ömrümü yediniz be. Ulan sevgili erkekler sizi bana parayla mı verdiler, merak ediyorum, nedir bu allanızın aşkına?

Bakın her şeyi kabul edebilirdim, tamam diyebilirdim, erkek milletiyle aramızda ufak bir iletişim problemi var diyip sineye çekebilir, en sonunda bir bağlantı kuracağız inancıyla çabalamaya devam edebilirdim ama sizden, o son yediğim darbe var ya, sonuncusu... Ah işte, onu yapmayacaktınız bak! Bu sefer, bıyıkları kesilmiş kediye döndüm ulan.

Hayır diyeceğim ki, aranızda büyük bir dayanışma var, vakti zamanında bi - iki tanenize yaptığım bi yanlışın intikamını alıyosunuz, yok anacım, o kadar da dayanışılır mı yahu? Ne bitmez çilem varmış ya.
Açık konuşayım sevgili erkekler, sizi seviyorum, hep sevdim ve sevmeye de devam etmek istiyorum mümkünse. Ama şansınızı fazla zorluyorsunuz artık. Ayağınızı denk almazsanız karasularınızdan bir deniz çekilecek, haberiniz olsun. Gidip manastıra mı kapanırım, lezbiyen olmak konusunda kendimi mi eğitirim bilmiyorum ama uğraşamayacağım sizinle böyle giderseniz.

"Extreme situations call for extreme measures" derler. Lütfen, beni mecbur bırakmayın.
Bilgilerinize sunarım.

Öptüm, bay.
deniz

Sevgili Arakçılar...

Sevgili arakçılar,

Bir şeyi "çok açık biçimde" başkasından araklıyorsanız, en azından "bazıları fikir hırsızlığı yapıyor" gibi bir iddiada bulunmayın, olur mu? Biliyorum, eziksiniz. Biliyorum şu yaşa gelmenize rağmen kendinizi hiç geliştirememiş, hayatta hiçbir şeyi kendi kendine başaramamış, bir baltaya sap olamamışsınız.

Biliyorum ki küçük, basit, karaktersiz, beyinsiz insanlarsınız...

Bazılarınız arakladığının farkında değil. Bir yerlerde bir şeyler görüyorsunuz bir kısmınız, o minicik aklınızın bir köşesinde kalıyor. Uzun bir süre sonra bir anda hatırlayınca, biraz da aptal olduğunuz için "aha harika bi fikir geldi aklıma!!!11" diye atlıyorsunuz adeta bir lapin, adeta bir sazan gibi. Aranızdaki sevimli sazanları tenzih ederek konuşuyorum.

Bazılarınız var ki, işte onlardan, suratlarına tükürmeye bile tenezzül etmeyecek kadar çok nefret ediyorum. Bir insanın nefret sınırı en fazla ne olabilirse, ondan bir fazla nefret ediyorum sizden. Evet moronlar, siz "Yeaa, bunu benden araklıyorlar" diyenlerden, "Siz emek hırsızısınız, benden araklıyorsunuz" diyenlerden, "Beyler tamamen kendi upload'ımdır" diyenlerden bahsediyorum.

İnanın bana, gözümdeki değerinizi anlatacak kadar aşağılayıcı bir kelime, benim sözlüğümde yok. Olsaydı, muhtemelen size o şekilde hitap ettiğimde annelerinizi "Allahım ben ne biçim bir şey doğurdum, lanet olsun o güne!" diye ağlatacak kadar korkunç bir şey olurdu ama...

Söz veriyorum, uğraşıcam sizinle! Sizin gibi; tespit edebildiğim, iletişim kurabildiğim tüm karaktersizlerle uğraşıcam. Bir de çok büyük küfürler ediyorum, çok feci sövüyorum size haberiniz olsun.

Öptüm bay,

Çağrı

13 Ocak 2010 Çarşamba

Sevgili tam hapşıracakken geri kaçan hapşırık

Sevgili tam hapşıracakken geri kaçan hapşırık,

Şımarıklığın bu kadarı olmaz ama >:|

Geliyorsun diye işi gücü bırakıyorum. Bütün ilgimi sana yoğunlaştırıp kendimi hazırlıyorum. Tam ağzımı açıp suratımı kimsenin görmesini istemeyeceğim kadar acayip bir hale getirdiğimde, hop geri kaçıyorsun olacak iş mi bu?

Hapşırmak kalbime de faydalıymış hem, gitsene sen ya!... Neden bu "ayrılamaaaam" tribi? Yüzsüzsün de ayrıca. Ben senin yerinde olsam istenmediğim yerde durmam. Hani saatlerdir git diye ışığa bakmaktan gözlerimden olucam. Rahatsız oluyorum arkadaşım, terbiyesizlik ediyorsun! Ben ki senin için kalbimin bir saniye durmasını göze alıyorum. MEH!

Tabii bazen başka insanların gazına gelip geri kaçıyorsun o da ayrı mesele. Hayır yani, kısa bir süre de olsa beraber yaşamışız, hiç mi hatrım yok? Ne olmuş hapşırmadan önce "çok yaşa" demişlerse? O iç basıncı ayarlayana kadar ne kadar uğraşıyorum senin haberin var mı!


Ortalama 140 km/s'lik bir hızla seni fırlatıp atasım var. Kaçma artık, tamam mı bebişim?


Hadi öptüm kocaman, bay!

Bahriye

12 Ocak 2010 Salı

Sevgili Kirilacak Seyler

Sevgili Kirilacak Seyler,

Illa kirilacaksiniz yani oyle mi? En ufak bi esneklik payi yok bu kararinizda.

Hayir su isin en dramatik yani kirilabilitesi olan bir seyin fiyati ister 7 milyon dolar olsun, ister 2 lira olsun salise icinde gerceklesen bir kirilma olayindan sonra butun dunya yalan lan, ne yaparsan yap bos. Iste bu acimasizliktir beni yaralayan. Hayatimda kirilmak kadar uzucu bir sey duymadim, her seyin bir geri donusu var, cekirgenin ziplayisinin bile 3'e kadar yolu var yani. Kedi 8 kez olumcul hareketlerde bulunabiliyor.


Insanlar tasiniyorlar, koliler hazirlaniyor, o kolilerin uzerinde asla 'kirilabilir seyler' yazmiyor, 'kirilacak seyler' yaziyor. Nedir yani bu kesinlik, bu pesin pesin hukumde bulunma durumu iste ben bunu anlamiyorum. Kesinlikle kirilacaksiniz, kafaniza koydunuz oyle mi? Insanlari bu kadar korkutmak niye, nerden geliyor bu simariklik, sonucta parasi neyse verdik aldik seni, tum haklarin bana ait olmali bence, kirilacaksan da ben kirarim arkadas! Bir sinirlenme aninda artislik olsun diye atarim ayfonumu camdan, ben kirarim, ama sen ne hakla hem ustune milyar alip hem de en ufak bir yumusak dususte kiriliyorsun ki?


Koca koca insanlar kiriliyor, inciniyor, kalp kirilmasi diye bir sey var. Ki bilir misin bilmiyorum kalp dedigin oyle basit bir sey degil, adami direkt oldurur, sen ne anlarsin gerci kalp falan, vicdansiz seni. Ha ne diyorduk? Kalp, kalpler kiriliyor. 'Ozur dilerim' diyorsun, bakiyor karsindaki de duruma, biraz surunduruyor ya da direkt kabul ediyor. Ama bi geri donusu var yani anlatabiliyor muyum? Senin gibi basini alip gitmiyor. Ki sen bi esyasin nihayetinde. birileri gelip bana 'o kadar ustune gitme ya, o da bi can' diyemiyor mesela, bitki degilsin, hayvan degilsin, esyasin esya, ne bu kendini begenmislik yani.

Bence sen bir daha dusun; yerini catlamaya, boyasi cikmaya, kenarindan azicik kopmaya, ne bileyim 'oha hicbir sey olmamis lan'lara falan birak. Tamam mi suratsiz?

Hadi optum bay!

Eda



not: Bu mektup gecen gun hem duygusal anlamda bayilarak, hem de cok para bayilarak aldigim caaagnim tacimin elimde kalmasi uzerine, onun hatrina ve de terbiyesizligine istinaden yazilmistir.

öptüm bay!  © Blogger template por Emporium Digital 2008

Voltar para o TOPO