12 Nisan 2010 Pazartesi

Sevgili Deli, Çılgın ve Bunun Gibi Bilumum Şey Olduğunu İddia Eden İnsan...

Sevgili deli, çılgın ve bunun gibi bilumum şey olduğunu iddia eden insan,


Ne zamandır rastlamıyordum sana. Bazen Facebook’ta “çok çılgınım, çok deliyim, ne yapacağım belli olmaz, ağzınızı açık bırakırım”  temalı gruplara –ya da her neyse- denk geliyordum sadece ve bu gruplara katılanların yaş ortalamasının pek de büyük olmadığını görmek biraz içimi rahatlatıyordu. Gel gör ki, durum bununla bitmiyormuş, kazık kadar insanların arasından da bu ekolün temsilcileri çıkabiliyormuş.
Kendini delinin teki, çılgın ya da manyak olmakla itham eden(!) arkadaşım, belli ki kendini böyle bir imaj oluşturmaya adamışsın; dengesizliğe zorladığın tavırların (çok hareketlilik ve durgunluk arasında bilinçli ani gidiş-gelişler, insanları afallatmaya yönelik abuk sabuk hareketler- zaman zaman itici şirinlik sosuyla da servis edilebilir- vs.), motosiklet üzerinde bilmem kaç tane farklı açılardan çekilmiş pozları Facebook’a koymaların (motosiklet-çılgınlık ilişkisi(!)) ve giyim kuşamınla da bunu desteklemeye çalışman filan meyvesini veriyor olmalı ki hala devam edebiliyorsun her fırsatını bulduğunda “canım, ben zaten delinin tekiyim biliyorsun, sen bana aldırma” tarzı cümleler sarf etmeye (deliliği benimsetme sürecinin ana repliği) ama olmuyor, olamıyor. Sen böyle şeyler söylerken sanki kendin için kötü bir şey söylüyormuş ayaklarına yatıyorsun ama aslında kendini yücelttiğini ikimizde biliyoruz canım benim. Yeme insanları. Kasma öyle yüzünü buruşturmaya, “bana aldırma sen” lere filan. “Ay dili bu yaa, çok tatlııı” lara da çok bağlanma.

Neyse hadi, öptüm seni bay! 
 

Desdinova 

10 Nisan 2010 Cumartesi

Sevgili Odunc Aldiklarini Geri Vermeyenler

Sevgili odunc aldiklarini geri vermeyenler,

Farkindaysaniz size karsi iyi niyetimi hala koruyorum, sevgiden bahsediyorum. Ama inanin cogunuzdan o odunc aldiginiz seyleri daha fazla seviyor olabilirim, hepinizden degil tabii. Unutanlar, yanlislikla kiranlar, bozanlar, uzaklara gitmek zorunda kalanlar lutfen siz bir adim geriye cikabilir misiniz? Evvvet onde kalan hayirsiz arkadaslar sozum size! Siz arsivcilik nedir bilir misiniz? Bir seyi biriktirmenin, koleksiyonunu yapmanin ya da yalnizca sahip olmanin insana yasattigi keyfi? Tum harcamalardan kisip bikmadan usanmadan aldigim o CD'lerin, kasetlerin, dergilerin benim icin ne kadar degerli oldugunu, bu anlamsiz gelse bile bir yerden sonra size durum boyle.

Oturmaya gelip de 'aa ben bu CD'yi alayim mi biraz dinlerim' dediginde 'hayir alamazsin' diyorsam bunun bir anlami olmali di mi? 'Ehehehe alayim ya n'olcak?' diyip cebe indirdikten sonra benim de cok fazla yapabilecek bir seyim kalmiyor tabii. Vallahi mp3, online dergi falan geldi de kurtuldum sizden, artik uzemiyorsunuz beni. Yaniniza kalmiyor ama cok agir kufur yiyorsunuz belli kritik zamanlarda. Aaaa su sarkiyi dinleyeyim ben bi diyip elimi arsivimin oldugu yere atmamla 'hay ....' diye adinizi anmam bir oluyor.

Arsivimin en nadide parcalarini geri vermek icin hala gec degil, bakin artik sizi desifre edebilecegim bir platform var. Ozellikle Citi sen, o en son arabada arakladigin 5 CD'yi bulup da geri vermek istersen 3 sene sonra ben burdayim.

Bunlar ayip seyler, 'nerde biraktiysan ordadir' lafini daha fazla taciz etmeyelim, birakin elimizi attigimizda sevdigimiz seyler orda olsun. Cok seviyorsan git kendine al kardesim, benim dergi koleksiyonumun 2004 haziran sayisi yoksa ben kendimi eksik hissediyorum.

Yavas yavas arka taraftan dogru uzatmaya baslayin hadi, dokulun, optum bay!

Eda

7 Nisan 2010 Çarşamba

Sevgili Meslekler...

Sevgili meslekler,

Doğduğumuzdan bu yana sizi doğru seçebilmek için çok uğraşıyoruz. Hele artık annelerimiz babalarımız da çok hevesli doğru seçim için. Hepimiz sevdiğimiz mesleği yapmayı çok istiyoruz, çalışıyoruz bunun için.
Mesele bu uğurda, ben girdiğim zamanda ÖSS olan sınav -şimdiki adını bilmiyorum- sürekli sistem değiştiriyor. Halbuki asla değişmemesi gereken, en sağlam sistem olmalı ülkemizde. Yeni arkadaşlarımız hevesle ilgilendiği alanı seçiyor, gününün çoğunu beraber geçireceği meslek üzerinde eğitim almaya çalışıyor.
Aramızda şanslılarımız gerçekten sevdiği mesleği yapıyor ve iyi yapabilmek için de elinden geleni ardına koymuyor.
Bak biz bu kadar hevesliyiz, sen neden bizi hala bu kadar yoruyorsun ki? Bir takım halinde olmalıyız halbuki. Biraz da sen bir şey yap canım. Sürekli bütün işleri bizim üstümüze yıkıyorsun, bazılarımız fıtık oluyoruz bazılarımız yaşamdan soğuyoruz.
Tamam seni seviyoruz ama 7 gün olan haftanın 5'ini hatta bazen 6'sını kaplama hakkını kim veriyor ki sana? Biz insanız canım, senin gibi bir kavram değiliz! Sürekli bir şeyler bekliyorsun, hiç halimize bakmıyorsun bile!

Bize, sonucu iyi çıkan işten başka şeyler vermen lazım artık! Zira bu yetmiyor, bünyemiz tatil istiyor!

Öptüm bay,

e.

18 Mart 2010 Perşembe

Sevgili İstanbul Taksi Şöförleri...

Sevgili taksi şöförleri (özellikle İstanbul),

Size blogumuzda daha önce nasıl mektup yazmadık, şaşırdım doğrusu. Bakın ben yıllardır kendime bir prensip belirmeye çalışmışımdır, annemden babamdan gördüğüm gibi kimsenin sosyal statüsünü ezmeden, herkesin mesleklerini yaptığını düşünürüm. Bir şöför, müşterisini bir yerden başka bir yere götürmekle görevliyken; bir garsonun görevi mutfaktan masaya ısmarlanan şeyi taşınmaktır. Olay bana hizmet etmesi değil, görevini yapmasıdır. Aynı bir yöneticinin görevlerini benimsediğim gibi, kimseyi uşağım gibi görmeden yaşamaya çalışıyorum. Ama burada önemli bir nokta var, herkes işini doğru düzgün yapmak zorundadır.
Çok zor bir meslek olduğunun farkındayım, bütün gün İstanbul trafiği, can güvenliğiniz bilmem ne derken eminim yoruluyorsunuzdur, gerçekten zor.
Ama bu, arabanıza binen müşterinize -geçim kaynağınıza-bok gibi davranma lüksünü size tanımıyor. Hiç kusura bakmayın ama o kadar artizsiniz ki bazen kafanızı direksiyona vurasım geliyor.
Hayır işin kötüsü neden böyle yaptığınızı anlamıyorum. İş tanımınız gayet belli. Bir müşteriyi arzu ettiği yerden alacak ve yine arzu ettiği yere bırakacaksınız. Müşterinizde bozuk para olmamasına karşın yanınızda bozuk para taşıyacaksınız. O kişiyle muhatabınız arabanıza bindiği süre kadar. Bunun neyini anlamakta zorlanıyorsunuz?
Muhtemelen gayet güzel para kazanıyorsunuz ve muhtemelen bu hal tavrınız zaten bundan. Üzgünüm ama bir müşteri size 50 lira uzattığında "6 lira PEH, bozuk yok bende" deyip ellerinizi sallayamazsınız. "Ooo orası çok yakın götürmem ben" diyemezsiniz. Bunlar terbiyesizliktir.
Ha bir de -belki bazen küçük bir ayrıntı gibi geliyor olabilir ama- yoldan geçen yayalara bakmakla yükümlüsünüz, trafik kurallarına uymak zorundasınız. 2005 yılında yaşadığım kazayı hala unutabilmiş değilim, kusura bakmayın.
O kadar pişkinsiniz ki, bir yayaya çarptığınızda, o kişi kafasını vurarak camınızı patlattığında, oturup "ulan ben naaptım kıza" demek yerine camınız kırıldığı için mızıldanmayı biliyorsunuz. Çoğunuzun insanlığından şüphe ediyorum.
Size artık söyleyecek şey bulamıyorum.

Her olayda olduğu gibi aranızda istisnalar yok değil, çok şeker, işini severek yapan, karşılıklı saygı içinde süren şöförler de var aranızda. Lütfen biraz onlardan feyz alın.

Sizi ne öpücem be!
Bay,

e.

16 Mart 2010 Salı

Sevgili İzmirliler...

Sevgili İzmirliler,

Kusura bakmayın ama sıktınız artık. Geldiniz buralara yıllar oldu hala ayak uyduramadınız.

Farkında mısınız bilmiyorum ama sizin dışınızda kimse bin yıllık simite, çekirdeğe, sigortaya, yıllığa gevrek, çiğdem, asfalya, andaç gibi isimler takmıyor. He sizin dışınızda kimse de kumruya tapınmıyor dünyada. Anlıyorum memleketinizde öyle deniyor ama gidip yerleştiğiniz yerlerde denmiyor. Üzücü evet. Ama kader ne yapalım…

2010 yılına geldik be sevgili İzmirliler. Neden bu ısrarınız? Izmir’de ülke kurun mesela, diliniz olsun. Hı? Olmaz mı? Vizemizi alır geliriz sizi ziyarete vallahi yalnız bırakmayız.

Yani siz de çok üstümüze geliyorsunuz kabul edin. Sahilllerimiz kötüymüş, kızlarımız çirkinmiş. Eh elimizde bu var, bizim kızlarımız da çok şükür Quasimodo soyundan gelme değil. Ama mesela madem hiç beğenmiyorsunuz bir tek İzmirli kadınlarla birlikte olun. Hem ilerde ari ırk olursunuz fena mı?

Tamam kabul. Sizi aslında seviyorum. Gavur İzmir olmanızdan falan çok hoşlanıyorum. Rahat insanlarsınız, neşelisiniz, İzmir çok güzel. Ama bakın Antalyalılar’a, Bursalılar’a, Vanlılar’a, hiç onlar “Aa leblebi de ne demek? Biz bizim orda ona didem diyoruz” diye tutturuyorlar mı?

Yani demem o ki sevgili İzmirliler biraz sıkıldık biz.


Çok öptüm, bay.

Sinem Dönmez

15 Mart 2010 Pazartesi

Sevgili Optum Bay Okuyucusu Erkekler


Sevgili Optum Bay Okuyucusu Erkekler,

Bir tespitimin arkasindan kendimi burada buldum, siz de su an burada oldugunuza gore acik acik konusabiliriz. Ablalar siz de hosgeldiniz ama lutfen gecin soyle oturun bir yerlere. Beyler biraz bozugum size, bu agir imaj, bu 'sen beni tanimazsin bilirim de soylemem' tavri, nereye kadar yani. Egleniyoruz surda, biliyoruz acip okuyorsunuz su satirlari belirli araliklarla; sevdiginizi, guldugunuzu, hatta belki ara ara kahkaha attiginizi bile umuyoruz. Ama neden bu +rep verme konusundaki sikinti anlamiyorum.

Bakin hemcinslerime oy yagdirip bizi zirveye tasimak icin parmaklarindan geleni yapmislar. 'Bayanlar onden'i yanlis anlamis olabilirsiniz, onlar 1 like verdiyse siz 5 like verin, gelin siz de yaklasin, hep birlikte hep daha iyiye! Seneye blog olarak odun, komur, baklagil dagitimina da basliyoruz. Nasil evin erkegi evin diregi ise ve basinda olursa biz de sizleri blogumuzun basinda gormek isteriz. Tamam o kadar olmasa bile siz de like verin vallahi su tablo icimi bir fena yapti. Okuyorsaniz 3 kere tiklatin yahu! Surekli hemcins like'i gormek, surekli hemcins begenisi icimi bir fena yapiyor, anliyor musunuz? Daha acik konusmak istemiyorum.

Haydi erkekler like vermeye! Comment yazmaya insallah! Sadece kadinlar cemkirmez, biliyoruz siz de sikayet ediyor hatta ve hatta siz de dedikodu yapiyorsunuz. Neden biraz gevsemiyorsunuz ha?

Hepinizin ellerinden sıktım, soyle buyrun dedim. bay!

Eda

10 Mart 2010 Çarşamba

Sevgili Misafir Çocuğu

Sevgili Misafir Çocuğu;

Ben zamanında böyle değildim! Annemin dizinin dibinde otururdum. Kalkınca yanlış bir şey yaptım mı, annemin bir bakışı yeterdi. Şimdiki çocuklar böyle değil anacığım. Evin içinde durmaz, altını üstüne getirir, annenin umurunda bile olmaz. Evladım şöyle bi’ dursan, akıllı olsan belki seni sevebilirim biraz. Ama nefret ediyorum senden be misafir çocuğu.

Hele o en son gelişinde ojelerimi halıya boca edişin, yatağımın üstünde tepinişin deli etti beni. Bi’ de ben gelmeden gitmişsiniz ya evden bi’ daha çıkma karsıma misafir çocuğu. Benden söylemesi.

Öptüm, bay!

Neslihan Aydin

öptüm bay!  © Blogger template por Emporium Digital 2008

Voltar para o TOPO