15 Nisan 2010 Perşembe

Sevgili İstanbul Ulaşım Sistemi...

Sevgili İstanbul Ulaşım Sistemi,

Bu mektuba başlarken kollarımı sıvadığımı belirtmek isterim. Bak kardeşim, sistem dediğinin oturmuş bir şekilde doğru işleyen bir şey olması gerekir. İnsanlara kolaylık sağlamalı, bir yerden başka bir yere olabildiğince hızlı ulaşmamız gerekir. Kafan karışmasın diye hemen sistemi olduğun şeyin adına bakıyoruz "ulaşım". Bu sana ipucu olsun, ilerleyen hayatında işine yaracak emin ol.
Ulaşım demek bir metronun yolunda durması demek değildir, ulaşım demek trafikte saatlerini ziyan etmek değildir. Biz insanlar olarak önümüzde metro durduğunda onun kalkacağına inanırız, "BU METRO DEĞİL DİĞERİNE BİNECEKSİNİZ" diye bağıran adamları görmeye alışık değiliz. Keza biz ineceğimiz durakların anons edilmesini bekleriz, öteki durağın değil. Motor ve vapurların kalmasını 20 dk bekleyecek kadar boş zamanımız yok. Dolmuşlarda kafasına göre davranan şöförler görmek istemiyoruz. İstanbul'da yaşıyoruz, zamanın ne kadar değerli olduğunu az çok tahmin edersin.
Sevgili sistem, her gün farklı çeşitlerde sinir krizlerine sokuyorsun beni ve milyonlarca insanı. Seninle ilgili uzmanlık yapan birçok kişi var biliyorum ama bazen çalışcakları yerde ofislerinde çekirdek çıtlayıp Aşk-ı Memnu izlediklerine inanıyorum.
Eğer ki her metrobüs durağında bir izdiham oluyorsa, bu durumda bir yanlışlık vardır. Yeni yarattığın sistem işimizi kolaylaştırmak yerine zorlaştırıyorsa hata vardır. Bak ben bunu sadece bir vatandaş olarak anlıyorum, sen koskoca sistem hala nası anlamıyorsun lan? 2010'dayız hala tramvay altında can veren insanlar var. Yuh artık daha ne olmasını bekliyorsun ki?

Toplu işten çıkarma mı yaparsın, çözümü nerede bulursun bilemiyorum. Ama bir şeyler değil "doğru" şeyleri yapma vaktin geldi de geçiyor bile. Şu blogda bile bir sürü sana yazılmış mektup var be! 100. mektubun sana gelmesinin bir anlamı var anla artık!

Öpmüyoruz tükürüyoruz sana,

ezgi, Eda ve Çağrı

14 Nisan 2010 Çarşamba

Sevgili Ah

Sevgili Ah,

Kimden aldım seni hiçbir fikrim yok...
Üzerime yapıştın kaldın. Hiçbir işim doğru düzgün gitmiyor. Bir bahtsızlık, bir kötü şanslılık, kötü karmalılık...

Yani diyeceğim şu ki, hangi mazlumun Ah'ı isen, aheste aheste değil de çabucak çık git dünyamdan gözünü seveyim.

Şöyle AhAhAhAh güldüğüm günler geri gelsin.

Öptüm al yanaktan, bay!

Aslı Topçu.

13 Nisan 2010 Salı

Sevgili Boşluk Hissi

Sevgili bosluk hissi,

Biz his deneni boyle bilmezdik, daha boyle canli, iyi bi' sey olmasi lazimdi. Sen ne bos bi seysin, hicbir is yaptigin yok, bir tek sorun cikariyorsun. Simdi gelip oturuyorsun icimize, ee ne oldu? Bosluk oldu. E ama sen varken baska seyler olamiyor, nasi bosluk abi bu? Dolmus resmen, her yer kapilmis. Ortaligi karistirmaktan baska bir sey yaptigin yok, oyle bos bos dur butun gun afferim.

Biraz paylasimci ol, soyle azicik yana kay da baskalari da gelsin otursun, icim sisti! demeye raziyim, yeter ki sen kalk git bi sure. Geldigin zaman bana darallar da geliyor seninle beraber, cok fazla isi olmaktan beynin hepsini sifirlayip hicbir isi olmayana donusmesi asamasini yasiyorum. Bos bos bakiyorum, hayat bos geliyor, bos bos oturmak en sevdigim sey oluyor, herhangi bir seyi sevebildigim icin seviniyorum, sonra o his de hemen gidiyor, geriye bir tek sen kaliyorsun.

Su yazdiklarima bak, romantik oldum lan 2 dakikada, ben birazdan uzakta bi noktaya kitlenir oraya da bakarim dakikalarca. Bak karizmayi bozdurma bana, anlamsiz hareketleri sebebi berbat his arkana bakmadan uzaklas cok rica edicem.

Opmuyorum da zaten, bay!

Eda

12 Nisan 2010 Pazartesi

Sevgili Banka Kuyruğunda Benden Bir Önceki İnsan...

Sevgili banka kuyruğunda benden bir önceki insan,

Adını bile yazmakta zorlanıyorum be! Bak canım kardeşim, ben bankaya taş çatlasın ayda bir kez gidiyorum. Onda da yapacağım iş belli; ya 20-30 liralık dandik bir fatura ödüyorum ya da kartımda kalan ve 10 liranın katı olmadığı için atm'den çekemediğim 1-9 lira arasındaki parayı çekmeye çalışıyorum.

Peki sen ne yapıyorsun arkadaş? Ne yapıyorsun ki o işlem 40 dakikadan önce bitmiyor!? Önümde 30 kişi varsa 29 kişi işini gayet rahat hallediyor. Ben de seviniyorum "Hah, sıra bana geldi sonunda" diye; ama arkadaş sen bir geçiyorsun o veznenin başına, o işlem bir türlü bitmiyor...

Artık bankaya ortak mı oluyorsun, trilyonlar mı yatırıyorsun, bankacıya evlenme mi teklif ediyorsun bilemiyorum; ama 29 kişiyi toplam 10 dakika beklediysem, seni neredeyse 1 saat bekliyorum!

Daha da kötüsü, o kadar beklemenin üzerinde vezneye gidip işlem yapma sırası bana geldiğinde, yaptığım işlem 30 saniye falan sürüyor! Günahım ne benim be adam!

Titre ve kendine gel banka kuyruğunda benden bir önceki kişi! Yapacağım işlem hepi topu 1 dakika falan sürecek! Gerekirse sıranı falan ver bana, ne bileyim. Valla çok kısa sürecek; azcık para verip bankacının verdiği dekontu imzalayacağım ve işlemim bitecek, çok basit.

Bir sonraki banka işleminde görüşünceye kadar öptüm, bay!

Çağrı

Sevgili Deli, Çılgın ve Bunun Gibi Bilumum Şey Olduğunu İddia Eden İnsan...

Sevgili deli, çılgın ve bunun gibi bilumum şey olduğunu iddia eden insan,


Ne zamandır rastlamıyordum sana. Bazen Facebook’ta “çok çılgınım, çok deliyim, ne yapacağım belli olmaz, ağzınızı açık bırakırım”  temalı gruplara –ya da her neyse- denk geliyordum sadece ve bu gruplara katılanların yaş ortalamasının pek de büyük olmadığını görmek biraz içimi rahatlatıyordu. Gel gör ki, durum bununla bitmiyormuş, kazık kadar insanların arasından da bu ekolün temsilcileri çıkabiliyormuş.
Kendini delinin teki, çılgın ya da manyak olmakla itham eden(!) arkadaşım, belli ki kendini böyle bir imaj oluşturmaya adamışsın; dengesizliğe zorladığın tavırların (çok hareketlilik ve durgunluk arasında bilinçli ani gidiş-gelişler, insanları afallatmaya yönelik abuk sabuk hareketler- zaman zaman itici şirinlik sosuyla da servis edilebilir- vs.), motosiklet üzerinde bilmem kaç tane farklı açılardan çekilmiş pozları Facebook’a koymaların (motosiklet-çılgınlık ilişkisi(!)) ve giyim kuşamınla da bunu desteklemeye çalışman filan meyvesini veriyor olmalı ki hala devam edebiliyorsun her fırsatını bulduğunda “canım, ben zaten delinin tekiyim biliyorsun, sen bana aldırma” tarzı cümleler sarf etmeye (deliliği benimsetme sürecinin ana repliği) ama olmuyor, olamıyor. Sen böyle şeyler söylerken sanki kendin için kötü bir şey söylüyormuş ayaklarına yatıyorsun ama aslında kendini yücelttiğini ikimizde biliyoruz canım benim. Yeme insanları. Kasma öyle yüzünü buruşturmaya, “bana aldırma sen” lere filan. “Ay dili bu yaa, çok tatlııı” lara da çok bağlanma.

Neyse hadi, öptüm seni bay! 
 

Desdinova 

10 Nisan 2010 Cumartesi

Sevgili Odunc Aldiklarini Geri Vermeyenler

Sevgili odunc aldiklarini geri vermeyenler,

Farkindaysaniz size karsi iyi niyetimi hala koruyorum, sevgiden bahsediyorum. Ama inanin cogunuzdan o odunc aldiginiz seyleri daha fazla seviyor olabilirim, hepinizden degil tabii. Unutanlar, yanlislikla kiranlar, bozanlar, uzaklara gitmek zorunda kalanlar lutfen siz bir adim geriye cikabilir misiniz? Evvvet onde kalan hayirsiz arkadaslar sozum size! Siz arsivcilik nedir bilir misiniz? Bir seyi biriktirmenin, koleksiyonunu yapmanin ya da yalnizca sahip olmanin insana yasattigi keyfi? Tum harcamalardan kisip bikmadan usanmadan aldigim o CD'lerin, kasetlerin, dergilerin benim icin ne kadar degerli oldugunu, bu anlamsiz gelse bile bir yerden sonra size durum boyle.

Oturmaya gelip de 'aa ben bu CD'yi alayim mi biraz dinlerim' dediginde 'hayir alamazsin' diyorsam bunun bir anlami olmali di mi? 'Ehehehe alayim ya n'olcak?' diyip cebe indirdikten sonra benim de cok fazla yapabilecek bir seyim kalmiyor tabii. Vallahi mp3, online dergi falan geldi de kurtuldum sizden, artik uzemiyorsunuz beni. Yaniniza kalmiyor ama cok agir kufur yiyorsunuz belli kritik zamanlarda. Aaaa su sarkiyi dinleyeyim ben bi diyip elimi arsivimin oldugu yere atmamla 'hay ....' diye adinizi anmam bir oluyor.

Arsivimin en nadide parcalarini geri vermek icin hala gec degil, bakin artik sizi desifre edebilecegim bir platform var. Ozellikle Citi sen, o en son arabada arakladigin 5 CD'yi bulup da geri vermek istersen 3 sene sonra ben burdayim.

Bunlar ayip seyler, 'nerde biraktiysan ordadir' lafini daha fazla taciz etmeyelim, birakin elimizi attigimizda sevdigimiz seyler orda olsun. Cok seviyorsan git kendine al kardesim, benim dergi koleksiyonumun 2004 haziran sayisi yoksa ben kendimi eksik hissediyorum.

Yavas yavas arka taraftan dogru uzatmaya baslayin hadi, dokulun, optum bay!

Eda

7 Nisan 2010 Çarşamba

Sevgili Meslekler...

Sevgili meslekler,

Doğduğumuzdan bu yana sizi doğru seçebilmek için çok uğraşıyoruz. Hele artık annelerimiz babalarımız da çok hevesli doğru seçim için. Hepimiz sevdiğimiz mesleği yapmayı çok istiyoruz, çalışıyoruz bunun için.
Mesele bu uğurda, ben girdiğim zamanda ÖSS olan sınav -şimdiki adını bilmiyorum- sürekli sistem değiştiriyor. Halbuki asla değişmemesi gereken, en sağlam sistem olmalı ülkemizde. Yeni arkadaşlarımız hevesle ilgilendiği alanı seçiyor, gününün çoğunu beraber geçireceği meslek üzerinde eğitim almaya çalışıyor.
Aramızda şanslılarımız gerçekten sevdiği mesleği yapıyor ve iyi yapabilmek için de elinden geleni ardına koymuyor.
Bak biz bu kadar hevesliyiz, sen neden bizi hala bu kadar yoruyorsun ki? Bir takım halinde olmalıyız halbuki. Biraz da sen bir şey yap canım. Sürekli bütün işleri bizim üstümüze yıkıyorsun, bazılarımız fıtık oluyoruz bazılarımız yaşamdan soğuyoruz.
Tamam seni seviyoruz ama 7 gün olan haftanın 5'ini hatta bazen 6'sını kaplama hakkını kim veriyor ki sana? Biz insanız canım, senin gibi bir kavram değiliz! Sürekli bir şeyler bekliyorsun, hiç halimize bakmıyorsun bile!

Bize, sonucu iyi çıkan işten başka şeyler vermen lazım artık! Zira bu yetmiyor, bünyemiz tatil istiyor!

Öptüm bay,

e.

öptüm bay!  © Blogger template por Emporium Digital 2008

Voltar para o TOPO